Flottur, nú í samræmdu prófunum:

 

Í hvaða skóla ætli hann fari í haust?

Ég er búin að færa bloggið mitt á nýjan stað:

http://blogg.visir.is/gudrun2007

Ágætis blað Sport með Fréttablaðinu í dag. Það getur ábyggilega uppfyllt stórt gat á markaðnum með því að sinna öðrum íþróttagreinum en þessum hefðbundnu boltagreinum, til dæmis sundi, frjálsum og hlaupum. Ég held að sá hluti markaðarins hafi verið sveltur hingað til og ég tek þessari nýjung allavega fagnandi. Vonandi er búið að ráða bót á sveltinu. Eða þannig.

Ég horfði á viðtalið hennar Evu Maríu við Illuga Jökulsson í Kastljósinu á sunnudagskvöld og hvikaði ekki frá sjónvarpstækinu fyrr en viðtalið var búið. Verð að segja að ég hélt fullri einbeitingu enda áhugaverður viðmælandi. Hefði samt gjarnan vilja fá meiri umræðu um blaðamennsku og fjölmiðlun og aðeins minni um "uppgjörið" og áfengisdrykkju Jökuls Jakobssonar. Gott viðtal samt og frábært val á viðmælanda.

Ég las viðtalið í Mogganum við Svein Rúnar Sigurðsson, þann sem samdi lagið sem Eiríkur Hauksson flytur í Eurovision í Helsinki. Mjög áhugavert viðtal verð ég að segja, þó ekki væri vegna þess að við Sveinn Rúnar deilum sameiginlegum áhuga á Finnlandi og Rússlandi og Austur-Evrópu. Hefði þó gjarnan viljað fá meiri bissness-upplýsingar, þ.e. nánari útlistanir á fyrirtækinu sem hann er að byggja upp í Ungverjalandi, út á hvað starfsemin gengur, hvar það fer á markað, hver veltan er og svo framvegis.

Fór svo út á vídeóleigu í gærkvöldi og leigði bresku myndina Kinky Boots. Skrambi góð skemmtun.

Þetta voru hápunktar helgarinnar í fjölmiðlaneyslu minni.

Finnst að sumu leyti eins og ég búi í frumstæðu útnáraþjóðfélagi þar sem öfgarnar og ofsatrúin ráða ríkjum. Það er sú tilfinning sem ég hef þessa dagana.

Blaðamannaverðlaunin 2006 voru afhent á Hótel Holti í dag. Vinnufélagi minn, Auðunn Arnórsson, fékk verðlaun fyrir greinaflokk um Ísland og ESB, Jóhannes Kr. Kristjánsson, Kompás, fékk verðlaun fyrir rannsóknarblaðamennsku, og Davíð Logi Sigurðsson, Morgunblaðinu, fékk verðlaun fyrir greinaskrif um alþjóðamál. Þeir eru allir vel að verðlaununum komnir og ég óska þeim innilega til hamingju.

Ég hef verið að velta því fyrir mér síðustu daga að mér þætti skemmtileg viðbót við verðlaunaafhendinguna að efna til fundar og fá verðlaunahafana til að miðla af reynslu sinni og segja frá vinnubrögðum sínum við verðlaunaverkefnin. Þannig þætti mér afskaplega áhugavert að heyra Davíð Loga segja frá vinnslu greina sinna um Guantanamo frá upphafi til enda, hvernig hann undirbjó ferðina, hvernig hann skipulagði vinnuna og svo framvegis. Held að margir blaðamenn geti lært af því.

Þannig er þetta gert á hinum norðurlöndunum. Þar er ekki bara verðlaunaafhending og djamm, það eru líka erindi um verkefnin, greinarnar/þættirnir ræddir fram og tilbaka og verðlaunahafarnir svara spurningum. Held að slík umræða geti nýst mönnum best upp á framfarir.

Er svo heppin að vera búin að sjá fyrsta tölublað af nýja tímaritinu Krónikan og verð að segja, þetta er sennilega fallegasta tímaritið á markaðnum í dag. Útlitið virkar létt og fallegt og smart. Ég er því miður ekki búin að lesa blaðið en mér virðist sama gilda um efni þess, það virðist vera létt og leikandi, stuttir textar og skemmtilegir en því miður ekki eins fréttatengt og ég bjóst við. Það er eins og gengur og kannski er það ekki einu sinni rétt hjá mér því ég er ekki búin að lesa blaðið!  

Blaðið í heild virkar aðgengilegt og þægilegt til lestrar. Mér finnst þetta töff blað. Lofar góðu með framhaldið!

Hjó eftir því í janúartölublaði Rotary Norden að ritstjóri Sundsvalls Tidning, Kjell Carnbro, segist hafa ákveðið að standa fyrir utan Rotary hreyfinguna. Carnbro segist hafa velt þessu mikið fyrir sér og komist að þeirri niðurstöðu að þetta tvennt gæti rekist á, annars vegar aðhaldshlutverk fjölmiðlanna og hinsvegar innganga í Rotary og því ákveðið að standa fyrir utan. Hann tekur fram að hann myndi sennilega líta á forystu/stjórnarþátttöku í stóru og áberandi íþróttafélagi með sama hætti.

Þetta finnst mér athyglisvert.

Kári Jónasson, minn fráfarandi ritstjóri og fyrrverandi fréttastjóri, er í viðtali í Fréttablaðinu í morgun. “Ég hef tekið eftir því að unga fólkið treystir mjög á netið og tölvurnar en það kemur ekkert í staðinn fyrir persónuleg tengsl. Blaðamenn eiga að stefna að því að ná persónulegu og góðu sambandi við embættismenn, stjórnmálamenn og annað lykilfólk í samfélaginu. Ekkert net kemur í staðinn fyrir að kynnast fólki,” segir hann þar.

Þessir menn eru ekki að tala um nákvæmlega sama hlutinn, annar um Rotary og hinn um netið í starfi ungra blaðamanna. Það er sama, það eru ákveðin líkindi þarna á milli.

Þegar ég var í í Norræna blaðamannaháskólanum í Árósum haustið 2003 tók ég eftir því að skoðanir um það hvort blaðamenn gætu verið virkir í hreyfingu á borð við Rotary voru mjög skiptar. Sumir töldu í lagi - í góðu lagi - að vera virkir í Rotary og bentu á að það aflaði þeim bara sambanda. Aðrir töldu það fráleitt; þetta tvennt færi ekki saman, blaðamennska og Rotary.

Þetta hefur stundum verið mér umhugsunarefni. Geta blaðamenn verið virkir í svona hreyfingu? Hingað til hef ég alltaf svarað þessari spurningu neitandi. Aðhaldshlutverkið hefur skipt mig máli. En hvenær er aðhaldshlutverkinu stefnt í voða og hvenær ekki? Það er spörningin...

Rússland og allt rússneskt er mér einkar hugleikið þessa dagana. Á göngutúr kringum Ástjörnina í vikunni rifjaðist upp fyrir mér frásögn úr Putin’s Russia eftir Önnu Politkovskaju, blaðakonuna sem var myrt fyrir utan heimili sitt í haust. Anna birti þar viðtal við háttsettan, jafnvel æðsta, stjórnanda hátæknilegrar lykil-flotastöðvar Rússa við austurströnd Rússlands og sagði frá því hvað hann hafði frámunalega slæm kjör og væri samt æðsti yfirmaður í hernum. Anna nefndi sem dæmi að hann fengi eina máltíð á dag í vinnunni og tæki hana með sér heim á kvöldin til að skipta henni á milli fjölskyldunnar. Sjálfur væri hann vannærður. Stórmerkileg frásögn og aðeins ein af ákaflega mörgum áhugaverðum sögum.

Frásögnin af flotaforingjanum (eða hvert sem stöðuheiti hans nú var) kom mér aftur í hug þegar ég sá í Fréttablaðinu í dag að Gorbatjov, fyrrum leiðtogi Sovétríkjanna, væri byrjaður með mánaðarleg skrif í blaðið. Það er frábært og kannski byrjunin á einhverju meiru í þessum anda; hver veit. Það væri til dæmis hægt að kaupa og birta gagnrýnar greinar blaðamanna á Novaja Gazeta, blaðinu sem Anna vann á. Slíkar greinar birtast á fréttavef Aftonbladet og eru oftast hrein unun að lesa. Þetta held ég að væri afskaplega áhugavert efni fyrir íslenska lesendur og myndi opna nýjar víddir í erlendum fréttaflutningi og þá sérstaklega af málefnum Rússlands enda hafa blaðamenn Novaja Gazeta reynt að halda starfi Önnu Politkovskaju áfram eins og sjá má hér:

http://www.aftonbladet.se/vss/nyheter/story/0,2789,947240,00.html

Meira en þrettán blaðamenn hafa verið myrtir í Rússlandi eftir að Vladimir Putin varð forseti, að sögn Aftonbladet, þar af þrír blaðamenn Novaja Gazeta frá árinu 2000. Igor Domnikov rannsóknarblaðamaður var myrtur árið 2000, Jurij Sjtjekotjichin þingfréttaritari var myrtur 2003 – talið að eitrað hafi verið fyrir honum - og Anna Politkovskaja haustið 2006. Hún sérhæfði sig í norðurhluta Kákasus og Tsétséníu. Þetta er stór tollur og hlýtur að segja ýmislegt um ástandið í þessu stóra og áhugaverða landi.

Bæði Helsingin Sanomat, stærsta dagblaðið í Finnlandi, og Kauppalehti, stærsta viðskiptablaðið, fjalla um kaup Exista á tryggingafélaginu Sampo á fréttavef sínum í morgun. Fyrir utan helstu staðreyndir sem hafa birst í fjölmiðlum hér heima greinir Kauppalehti frá þeim vangaveltum að Kaupþing hafi meðal annarra fjármagnað kaup breska fjárfestisins Robert Tchenguiz, sem fæddur er í Íran, síðasta vor þegar hann keypti hlutinn á 17 evrur. Kaupþing kaupir nú á 22,2 evrur.

Skrif Helsingin Sanomat eru á svipuðum nótum. Greint er frá helstu staðreyndum og ekkert mat í sjálfu sér lagt á kaupin. Ekki ennþá allavega. Nefnt að litlar upplýsingar liggi fyrir enn sem komið er og því sé ekki hægt að fara út í neinar bollaleggingar. Kaupin eru hinsvegar sett í samhengi og nefnt að verðmæti kaupanna nú séu um 1,23 milljarðar evra eða fjórföld kaup Glitnis á FIM um daginn.

Stærstu hluthafar Sampo eru nú, skv. Helsingin Sanomat: Exista með 15,48 prósent, finnska ríkið með 13,6 prósent og lífeyrissjóðurinn Ilmarinen með 8,5 prósent.

Á umræðuþráðum Kauppalehti mátti sjá strax í morgun meiningar áhugamanna um fjárfestingar "Íslendinga" og talað um Rússagull í því sambandi. Skondið að þessi umræða um Rússagullið komi sífellt upp. Hún ætlar seint að vera kveðin niður og virðist alveg sama hvaða Íslendingar eru á ferð og hvar, þeir eru allir settir undir einn hatt. Hatt Rússagullsins.

Hufvudstadsbladet fjallar um sókn Íslendinga á finnska markaðnum í leiðara í dag. Hufvudstadsbladet segir að Finnar hafi haft áhyggjur af sókn Íslendinganna, til dæmis eftir að Hannes Smárason lagði til að laun flugliða hjá Finnair yrðu lækkuð og lýsti þeirri skoðun sinni fyrir nokkru að finnska ríkið ætti að selja hluti sína í Finnair. Þessar yfirlýsingar þóttu stuðandi og bera vott um frekju. En í rauninni séu hann og hinir Íslendingarnir ekkert frekari en Finnarnir voru í Svíþjóð fyrir rúmum 20 árum.

Hufvudstadsbladet líkir útrás Íslendinganna á norðurlöndunum við kaup Finna um miðjan níunda áratuginn þegar finnsku félögin Neste, Nokia, Partek, Rauma-Repola og Wärtsilä keyptu félög í Svíþjóð og notuðu Svíþjóð sem stökkpall út í heim. Husis rifjar upp að finnskur athafnamaður hafi sagt frá því hvernig finnski dugnaðurinn sigraðist á sænsku tregðunni. Margir litlir menningarárekstrar hafi átt sér stað en allt hafi gengið vel. Eftir viðtal við Kari Kairamo, stjórnanda Nokia, árið 1987 var finnska stjórnunarstílnum lýst með þremur orðum, "management by perkele". Finnsku fyrirtækin hafi víkkað út heimamarkaðinn með því að halda í vesturvíking. Menn hafi keypt verksmiðjur og fyrirtæki. Finnland hafi verði lítið þekkt. Útrás á alþjóðamarkað hafi tekið við sér og gengið vel.

Ísland er nú á sömu leið og Finnland var, bara tíu árum á eftir Finnum. Leiðarahöfundur Hufvudstadsbladet telur rökrétt að Íslendingar haldi á alþjóðamarkað gegnum norðurlöndin. Þetta sé þó ekki laust við áhættu. Íslendingar eigi við vanda að stríða á heimamarkaði, til dæmis með stýrivexti upp á 14,25 prósent. Fjárfestarnir séu ekki ónæmir fyrir vandanum heima. Þeir séu oft svo skuldugir að veldur áhyggjum. En þeir geri rétt í því að vaxa á hinum norðurlöndunum svo lengi sem efnahagslífið gangi vel heima.

Þýtt og endursagt úr Hufvudstadsbladet, www.hbl.fi, miðvikudaginn 7. febrúar 2007. Sorrí, fann í fljótu bragði enga áhugaverða leiðara úr öðrum finnskum blöðum.

P.S.: Perkele er blótsyrði á finnsku. Finnar nota það mikið.

Að mörgu leyti hefur þessi rúmi mánuður sem liðinn er af árinu 2007 verið mánuður ofbeldisins, í fréttum að minnsta kosti. Á aðeins nokkrum vikum fyrir og eftir áramótin hafa stærstu fréttirnar á heimavelli verið af ofbeldismálum, fyrst í Byrginu sem byrjaði náttúrulega í desember, svo meðal heyrnarlausra, fréttir af barnaníðingum og nú síðast úr Breiðuvík. Ár ofbeldisins - mánuðir ofbeldisins eða ofbeldisvikurnar 2007. Ekki satt?

Eða er þetta kannski einhver vetrar-kosningaskjálfti? Kannski að hluta til viðkvæm mál að koma upp á yfirborðið sem eru aðeins undanfari í kosningabaráttunni? Stjórnmálamennirnir hafa keppst við að láta að sér kveða hefur mér heyrst, þar á meðal félagsmálaráðherra sem hefur náttúrulega haft nóg á sinni könnu og tekið fagmannlega á málum. Eins og kosningar séu í nánd hefur mér sýnst. Svolítið "popúlistískt".

Hægt að kalla þetta lognið á undan storminum?

Eða stormurinn kannski þegar skollinn á?

Umræðan um ofbeldið og ósómann sem ungir drengir urðu að þola í Breiðavík á síðustu öld er af hinu góða og full ástæða til að þakka þeim mönnum sem hafa komið fram og greint frá reynslu sinni. Þeir eiga heimtingu á afsökunarbeiðni eins og að minnsta kosti einn þeirra hefur farið fram á. Minna má það ekki vera. Íslenskt þjóðfélag skuldar þessum mönnum.

Mér þykir líklegt að það eigi ýmislegt eftir að heyrast um þetta mál því að það er herfilegt áfall fyrir íslenskt þjóðfélag - um leið og það er gleðilegt að það komi upp á yfirborðið. Málið hlýtur að halda áfram í umræðunni og að lokum hljóta þessir menn að fá bætur. Það er þannig sem þetta myndi virka erlendis - afsökunarbeiðni og bætur eftir sérstaka lagasetningu - og þannig á það að vera hér líka.

Kannski sjá einhverjir þingmenn sóma sinn í að taka málið upp?

Sérstök forsíðufréttin á Mogganum í morgun, "Milduðu dóminn" og svo fimm andlitsmyndir af Hæstaréttardómurum. Hm... svolítið ómoggalegt einhvern veginn því þetta virkar nánast eins og fimmmenningarnir séu sakamenn. Ég hefði gjarnan viljað vita hvaða umræða fór fram á ritstjórn Moggans áður en þessi ákvörðun var tekin því þessi uppsetning virkar svo óvenjuleg og spes.

Mér finnst í meira lagi undarlegt að skipa Moggaritstjóra í stjórn Norræna blaðamannaháskólans NJC. Skil ekki hvað menntamálaráðherra og Mogginn eru að pæla nema náttúrulega þetta sé spurning um bitlinga eða óformlegt bandalag af einhverju tagi. Sem það sjálfsagt er því það er engin skynsamleg skýring á því að fara ekki að óskum Blaðamannafélagsins.

Varla kemur nokkrum manni á óvart að mér finnst gott hjá Örnu formanni Blaðamannafélagsins að senda menntamálaráðuneytinu bréf.